Dómurinn gerði það að verkum að óverðtryggð íbúðalán á breytilegum vöxtum urðu að hafa fast viðmið. Við fórum þá leið að láta ný óverðtryggð íbúðalán bankans bera fast vaxtaálag sem leggst ofan á stýrivexti Seðlabankans. Breytingar á stýrivöxtum leiða því sjálfkrafa til breytinga á vöxtunum.
Málið vandaðist þegar kom að verðtryggðu lánunum, enda er eðli málsins samkvæmt ekki hægt að láta þau breytast í takti við stýrivexti Seðlabankans. Þar sem slíkt viðmið skorti höfðum við fáa kosti aðra en að bjóða eingöngu verðtryggð lán á föstum vöxtum og með löngum lánstíma, nánar til tekið til 20 ára. Við buðum verðtryggð lán eingöngu fyrir fyrstu kaupendur og var þessi takmörkun sett á vegna þeirrar áhættu sem bankinn tekur með því að veita lán á föstum vöxtum til langs tíma. Með þessu vildum við koma til móts við fyrstu kaupendur sem er sá hópur sem almennt þarf sem lægsta greiðslubyrði. Við hækkuðum hámarkslánshlutfall verðtryggðra lána upp í 85% og lögðum af skiptingu í grunnlán og viðbótarlán, í þeim tilgangi að draga úr hækkun á greiðslubyrði.
Um leið buðum við nýjan kost sem er að festa vexti á óverðtryggðum lánum í 1 ár og eru lánin án uppgreiðslugjalds og því ódýrt að endurfjármagna. Töluverður áhugi hefur verið á þessum lánum en Landsbankinn er eini lánveitandinn sem býður þennan kost.
Eftir því sem fleiri dómar í vaxtamálum höfðu fallið í Hæstarétti dró úr óvissunni sem varð til þess að við gátum aftur veitt fólki heimild til að flytja verðtryggð lán á milli eigna. Við finnum að enn eru margir viðskiptavinir sem kjósa að taka verðtryggð íbúðalán, oftast vegna þess að greiðslubyrði er lág. Við erum að fara yfir þá möguleika sem við höfum, í ljósi dómanna og fleiri atriða, og meta hvort við getum aukið framboð okkar á verðtryggðum lánum og gerum ráð fyrir að þeirri vinnu ljúki fljótlega. “




